A long, long time ago

1

december 23, 2011 door Maureen

Ik kwam laatst een vriendenboekje tegen van mezelf, van vroeger. Je kent ze wel, die boekjes waar je al je vrienden in liet schrijven. In die boekjes stonden dan standaard, simpele vragen, die ze dan moesten beantwoorden. Toen ik klein was, had in elk geval zo ongeveer iedereen ze in z’n bezit. Ik moest hard lachen toen ik zag hoe ik, voor mezelf, ook af en toe een pagina had ingevuld. Een greep uit de vragen en mijn antwoorden: ‘Dit wil ik later worden: dolfijnentrainer, juffrouw en mama’, ‘Favoriete film: 101 Dalmatiërs’, ‘Favoriete muziek: Kinderen voor Kinderen’, ‘Mijn idool: papa’, en de mooiste ‘Dit wens ik jou: dat je groot en lief mag worden’.

Vroeger, toen ik dus nog lief, klein en schattig was. De tijd dat ik nog in Sinterklaas en sprookjes geloofde. Toen grote mensen eng waren, speeltuinen als de hemel, en verrassingen het beste wat bestond. Toen het rondje televisiekijken er na Sesamstraat, het Klokhuis en het Jeugdjournaal (wat al moeilijk genoeg was) op zat. De tijd dat ik gerust met mensen discussies aanging, al wist ik niks van het onderwerp af. Ik blufte mezelf er wel doorheen, en daarbij was ik een heel slim kind. Vond ik. De tijd dat ik het ook ontzettend grappig vond om me, achteraf gezien, verschrikkelijk voor lul te zetten op video. Daarbij had ik ook het talent om zo op foto’s te staan, dat je meteen kon zien dat ik een verschrikkelijk eigenwijs, koppig, en ondeugend kind was. De tijd waarin ik mezelf ook een onwijs getalenteerde ballerina vond, het geweldig leuk vond om m’n broertje als levende pop te zien, en ervan kon genieten om m’n zus te pesten met Karbonkel. Ik geloofde er oprecht in dat m’n vader de sterkste man van de wereld was en hij alles kon. Helaas bleek dat dit niet waar was. Een fantasie armer, een illusie rijker. Ik geloofde ook dat m’n zus met bril geboren was. Mijn wereld was simpel, de grote-mensenwereld moeilijk en ver weg.

Het was bovendien de tijd waarin ik er heilig van overtuigd was, dat ik een natuurtalent was als het om tekenen ging. M’n ouders bevestigden dit ook telkens weer als ik thuis kwam met een zelfgemaakte tekening. Later bleek het toch tegen te vallen. M’n talenten lagen ergens anders, ik moest ze alleen nog ontdekken. En bij het talenten ontdekken, hoorde ouder worden. Van tekenen ging het naar knutselen, daarna door naar toneelspelen, zingen en dansen, veel dansen. Er zat zelfs een verwoede poging tussen tot pianospelen. M’n toekomstperspectief, gericht op wat ik later wilde worden, bewoog zich van juffrouw naar ballerina, schrijfster, toneelspeelster, journalist, doktersassistente, dierenarts en gewoon beroemd. Ik wilde alles proberen, vond alles leuk, maar niet alles even interessant. Ik wist wat ik wilde, en maakte dat ook vooral duidelijk.

En dan nu, ik ben ondertussen 20 jaar, schrijf niet meer in vriendenboekjes, heb geen uiteenlopende beroepskeuzelijst meer, en m’n rondje televisiekijken heeft zich behoorlijk uitgebreid. Dit alles lijkt ver weg van de hierboven beschreven persoon. De grote-mensenwereld is nog steeds niet simpel, maar wel dichtbij. Een hoop fantasieën en ideeën zijn ontkracht, vertrapt of subtiel en langzaam ontdaan van hun waarheid. Tegenwoordig kan ik stiekem alleen maar heel hard om de Maureen van vroeger lachen. Me afvragen waar ik m’n opmerkingen en verschijningen vandaan haalde, en zelfs twijfelen aan het feit of ik wel die persoon ben, die ik af en toe op beeld zie. Stiekem zit ze nog in me, weggestopt, maar stil en onopvallend aanwezig. Ik ben veranderd, maar ben nog steeds dezelfde persoon. Ik vind het nog steeds fijn dat er mensen voor me zijn als ik ze nodig heb, dat er voor me gezorgd wordt, ik ben nog steeds bezig m’n talenten te ontdekken, ik vind mezelf nog steeds heel wijs, en ik heb ook m’n gekke buien nog. Ik weet ook nu nog wat ik wil. Niet precies, niet tot in detail, maar in grote lijnen zit het in m’n hoofd. Hoe de uitwerking ervan is, hoe het gaat lopen? Eén grote verrassing. En komt dat even goed uit. Want verrassingen, laat ik daar nou ook nog steeds van houden.


I’m not a child anymore, but I could really use you now.

One thought on “A long, long time ago

  1. Mama zegt:

    En toch ben je nog steeds mijn Pientje!

    Kus,
    Mama

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: