Waarom dingen gaan zoals ze gaan, en mijn wilde theorieën daarover.

Een reactie plaatsen

september 13, 2011 door Maureen

Er zijn zo van die dagen dat ik mezelf op zwaar filosofisch geneuzel betrap. Opeens denk ik het antwoord op alle dringende (levens)vragen te hebben gevonden, weet ik opeens wat ik wil met m’n leven en m’n persoontje. Achteraf blijken al deze antwoorden en inzichten helaas tegen te vallen of niet waar te zijn, maar dit maakt het kleine momentje van geluk en intelligentie niet minder prettig. Ik heb me in elk geval goed gevoeld, en het leek er zowaar op dat ik iets unieks had bedacht. :’)

Waar het in dat soort gevallen vaak om gaat, is het hoe en waarom dingen precies zo gebeuren, als ze gebeuren. Waarom gaat de ene dag alles goed, en denk je dat op een andere er niet nóg meer fout kan gaan? Gebeuren alle dingen met een reden, of is het nou eenmaal een speling, grapje of lot der natuur?
Ik geloof niet zo in het voorbestemde. Wie heeft dat in de hand? Een of andere hogere macht? En deze macht bepaalt wat er met mij en mijn leven gebeurt? Mwah. Dat zou betekenen dat als het niet goed gaat, als er iets naars met me gebeurt, dat ook te danken zou zijn aan deze ene persoon/instelling/noem het maar op. Ik kan me niet voorstellen dat er zoiets bestaat. Misschien ben ik er te nuchter of te naïef voor, zou goed kunnen. De meeste mensen denken niet eens over zulke dingen na, laat staan dat ze voor zichzelf bepalen waar ze waarde aan hechten. Schuif het bij mij maar onder het kopje ‘toeval’. Is stukken makkelijker; niemand die er de schuld van krijgt als iets niet goed loopt, en mocht het dan toch allemaal prima gaan, dan ook geen hoge lofzang van blijdschap. Nuchterheid alom? Waarschijnlijk.

Dan aangekomen bij de titelvraag; waarom gaan de dingen zoals ze gaan? Mijn antwoord; keuzes. Ik geloof er heilig in dat je je leven kunt veranderen door andere keuzes te maken. Duidelijk mag ook hieruit weer naar voren komen, dat ik er heel simpel niet in kán geloven dat je leven voor je ligt uitgestippeld. Dat er iemand is die het voor je bepaald heeft, en waar je zelf geen grip op hebt. Buiten dat ik het niet kan geloven, vind ik het ook een heel naar idee. Dus als mijn leven loopt zoals het loopt, maar ik voel me er niet prettig bij, dan moet ik geloven dat er iemand is die het zo voor me bepaald heeft, en dat ik er maar mee moet leren leven? Nee, zo werkt het niet bij mij. Ik heb genoeg rare situaties meegemaakt, en moet toch eerlijk toegeven dat ik me er elke keer weer mooi uit heb kunnen werken. Door keuzes te maken. Door mezelf enigszins te veranderen, door kritisch te kijken naar wie ik ben en waarom ik op een bepaalde manier handel. Uiteindelijk komt alles heus wel weer op z’n pootjes terecht, of je nu linksom of rechtsom gaat. Het belangrijkste voor mij is echter dat ik de keuze heb tussen links en rechts. Dat niet iets mij daarin belemmert, maar dat ik vrij ben om te kiezen wat en waar ik heen wil gaan met m’n leven. Dat ik ook mag geloven dat ik sommige mensen toevallig ontmoet, en dat dit niet allemaal gepland is. Ik kan ook niet geloven dat mensen in en uit je leven lopen met een reden. Ik heb er toch zelf invloed op? Dit stukje van het niet kunnen geloven in een uitgestippeld leven leiden, ligt voor een groot gedeelte ook aan m’n karakter. Ik ben een perfectionist eersteklas, ik word ook gillend gek als ik ergens geen controle meer over heb. Ik wil liever mezelf ergens de schuld van kunnen geven als iets mis gaat, dan het op iets of iemand afschuiven waar ik geen invloed op heb. Zo kan ik zelf leren van m’n fouten, m’n eigen keuzes maken, en zo m’n eigen leven, op mijn manier, invullen. Ik wil in elk geval kunnen zeggen dat ik een eigen invulling heb gegeven aan mijn leven, en het heb geleefd in de overtuiging dat ik het zelf in de hand heb.

Mijn oprechte, welgemeende excuses als ik hiermee mensen voor het hoofd stoot, maar ik heb hetgeen ik als hogere macht beschouw geen naam gegeven. Expres niet. Ik geloof namelijk niet dat het een goed gegeven is om ergens rotsvast aan vast te houden. Of je ergens achter te verschuilen, gebeurt ook, en vind ik eigenlijk nog erger. Het zou toch te gek voor woorden zijn als we ons allemaal achter zulke dingen zouden verschuilen. Als we allemaal ook geen echte schuld meer op ons zouden nemen? Het zou in mijn geval niet helemaal werken; ‘Is niet mijn schuld, is de schuld van het toeval!’
Ach, ieder zo z’n ding.

‘Die Liebe kommt, die Liebe geht. Die Liebe hält was sie verspricht.’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: